anne~PrincEsS

 

รู้สึกเหมือนลืมหายใจไปชั่วขณะ

ชาไปทั้งตัว...ทั้งใจ

นี่เหรอ? คนที่บอกว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ

ตอนนี้ เชื่อแล้วว่า อะไรๆ ก้อเปลี่ยนได้

ในโลกนี้ ไม่มีใครดีที่สุดอีกแล้ว

คนเราทุกคน มันก้อเหมือนกัน

ไขว่คว้าเรื่อยไป ไม่มีที่สิ้นสุด

ของที่เราว่าดีวันนี้ วันพรุ่งนี้มันก้อคงไม่ดีแล้ว

เมื่อเจอของที่ใหม่กว่า สวยกว่า

เปนเช่นนี้เรื่อยไป จนกว่าจะพอใจ

 

ชั้นจะทำอะไรได้

ไม่มีอะไรจะมาเหนี่ยวรั้งเค้าไว้ได้

ในเมื่อเค้าเลือกจะไป

และเลือกทิ้งคนเก่าๆอย่างชั้น

ได้แต่ร้องไห้ เสียใจ แทบบ้า

 

และเค้าก้อกลับมา...

แค่ข้ามวันเท่านั้น

จะให้ชั้นเชื่อได้อย่างไร?

ว่าเค้าจะเปนคนเดิมที่รักชั้น คนเดียว

ชั้นสับสน ลังเล และไม่แน่ใจ

ถ้าหากชั้นเชื่อ

แล้วผลตอบแทนที่ชั้นได้กลับมา

เปนความเสียใจ อย่างเดิม...

ชั้นจะต้องทนเจ็บปวดไปอีกนานเท่าไหร่

 

ทำไมเค้าถึงได้เปลี่ยนไป

เพราะความห่างไกลของเรา

หรือเพราะเค้า เอาใจออกห่าง

หรือว่ามีใครเข้ามา?

ชั้นไม่รุ้

 

ชั้นรู้แค่ว่า เค้าคิดจะทิ้งชั้นไปแล้วจริงๆ

เสียใจอย่างสุดซึ้ง

 

เรื่องแบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

นี่แหละ คนที่ชั้นไว้ใจ

ทำร้ายกันได้เจ็บปวดเหลือเกิน

 

...

ชันยังรักเค้าและรอเค้า

ให้ในหัวใจเค้ามีแค่ชั้นคนเดียว

ทุกคนเกิดมา ต้องทำงานเพื่อแลกกับเงิน

เอาเงินนั้นมาใช้ในการดำรงชีวิต เพื่อความสุขสบาย

 

งานหนักกก เราก้อต้องทน ฮือออออๆๆๆๆ

เส้าใจจัง ใครจารู้ว่างานนั้นหนักเพียงไหนนนน

 

วันนี้เลิกงานเกือบทุ่มนึง เนื่องจากพี่ๆลางาน

งานจึงตกอยู่แกน้องๆ ซึ่งทำงานกันอย่างไร้ความชำนาญ

 

ปล วันนี้โอนเงินผิด ไปฮ่องกงหกล้าน T^T โต๊ดดดดค๊าบบบ

อนาคตที่ต้องเจอกับการเปลี่ยนแปลง และอะไรๆตอนนี้ก้อังไม่แน่นอน

เราต่างคิดไปต่างๆนานา กังวลอะไรมากมาย

แต่ ก้อไม่ได้เพียงพอ เพราะสิ่งที่เราคาดไม่ถึงกัน อาจจะหนักหนากว่า

 

ณ เวลาตอนนี้ การเปลี่ยนแปลงใกล้เข้ามา ทุกที ทุกที ...

เราอาจจะเจอกัน"น้อยลง"อาจจะไม่มีเวลาไปเที่ยวกัน

เราอาจจะไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกัน กินไอติม กินน้ำแข็งใส

เราอาจจะไม่ได้เดินไปไหนต่อไหนด้วยกัน ไม่ได้ตัวติดกัน

ทุกที่อาจจะไม่มีเรา...ไปอีกสักพัก นะคุน

 

เราโตขึ้นแล้ว ชีวิตแห่งการทำงานเริ่มต้นขึ้นวันนี้

คุนก้อมีงานที่คุนจะต้องทำ

เค้าก้อเหมือนกัน

ตอนนี้เราไม่ได้แชร์เรื่องการเรียนอีกแล้ว

เราสองคนทำงานไม่เหมือนกัน อาจจะปรึกษากันไม่ได้

สิ่งที่เราทำร่วมกันก้ออาจจะน้อยลง จิงๆ

 

แต่คุนรุ้มั้ย เค้าอยากให้วันของเรามาถึงเร็วๆ

เค้าอยากเก็บตังค์ เพื่อเราจะได้อยู่ด้วยกัน

ชอเชยเวลากลางวันที่เราทำงาน

เราจะได้อยู่ด้วยกันตอนกลางคืน และวันหยุด

 

เค้าฝันถึงมัน ทุกๆวัน

ตอนนี้เค้ากำลังจะก้าวเดินไปสู่ความฝันแล้ว

 

เค้าไม่ได้กลัวคุนจะไม่รักเค้า

เค้ากลัวว่าคุนจะลืมให้เวลากับเค้า

แค่นั้น... เค้าแค่อยากเปนที่ 1 ของคุนตลอดไป

 

อยากให้ทุกๆคนรับรู้ว่า เค้าคือคนที่คุนรัก

และคุน ก้อคือคนเดียวที่เค้ารัก

 

--------------------------------------------

 

ชีวิตของเราจะเริ่มเปนรูปเปนร่างแล้ววววววว ^^

ทางเดินไปสู่ความฝันคงลำบากมากแน่ๆ

เค้าอาจจะร้องไห้ไปทำงานไปอีก

 

คุนที่รักกก ชีวิตคุน เกินร้อยนะจ๊ะ (ต้องเก็บตังค์ให้ได้ล้านนึงรู้ม้ะคุน)

 

 

*****รักคุนมากนะ ที่รักกกกก*****

ความรักของคนอื่น... เค้าบอกมาว่า

 

"เราจะพูดกันเสมอว่า ถ้าวันไหนเราเริ่มเบื่อ

เริ่มไม่ใส่ใจกับรายละเอียดของกันและกันแล้ว

เราจะต้องพลิกมันขึ้นมา แล้วต้องทำให้มันดีอยู่เสมอ

บางทีมันเปนเรื่องเล็กๆน้อยๆที่เราต้องหัดทำกันอยู่เรื่อย

เหนื่อยมั้ย? กินข้าวยัง? รักนะที่รัก ปรึกษาอะไรกัน

มันเปนเรื่องๆง่ายๆที่เราจะต้องทำ

ถ้ากาลเวลาทำให้คนเราลืมสิ่งเหล่านี้ไป

คุนก้อควรพยายามทำให้มันกลับขึ้นมา

อาจจะไม่ใช่แบบตอนแรก ที่โทร จิ๊จ๊ะ อ่อนหวาน

ไม่ใช่คุยกันจนเช้า แต่ว่าเรายังรักกันอยู่ ยังดีต่อกัน

 

ยึดความจริงและสิ่งที่เหนอยู่ อย่าหูเบา อย่างี่เง่า

ถ้าไม่เหนกับตาหรือยังไม่เกิดขึ้น

ก้อไม่ใช่เรื่องที่เราต้องมานั่งคุยกัน"

 

------------------------------------------------

 

 ความรักของเรา

ก้อกำลังเดินไปข้างหน้า อย่างช้าๆ

 

คนรัก ที่เปนได้ทุกอย่าง คุยกันได้ทุกเรื่อง ปรึกษากันได้หมด

เพื่อนคู่คิดเลยก้อว่าได้...

ถ้าวันนึงไม่มีเค้า ก้อคงเหมือนอะไรทุกอย่างหายไป

 

เค้าเปนทุกอย่างจริงๆ ชีวิตนี้ ขาดเค้าไม่ได้เลย

แยกกันได้นะ แต่ถึงตัวห่างกัน แต่ก้อไม่มีเลยสักครั้งที่ไม่คิดถึง

ก้อเพราะใจ รับรู้ว่ายังมีเค้าอยู่

เราถึงห่างกันได้

 

ก้อไม่รุ้เหมือนกันว่า ถ้าอยู่ด้วยกันจริงๆแล้วจะเปนยังไง

เค้าคงเบื่อเรา เพราะว่าเราขี้บ่น

ไม่บ่นก้อไม่ได้ ไม่รุ้ทำไม...

และอีกอย่างนึง เค้าเปนคนเบื่อง่ายมากๆ

เอาใจยากกกกกสุดๆ

แต่ก้อไม่ได้ว่าไรนะ ก้อเพราะรู้ว่าเค้าเปนคนอย่างนั้น

 

คบกันมานาน รู้หมดแล้ว

ความคิดขัดกันตลอดเลย อันนี้น่าห่วง

ก้อยอมๆไปบ้าง

บางทีอะไร ที่ต้องเลือกก้ออยากให้เค้าเลือก

อยากให้เค้าพอใจก่อน เรามันไรก้อได้อยู่แล้ว

บางที่ไอ่เราบ่นๆไปว่าไม่ชอบ แต่ก้อบ่นสักพักเดียว ก้อเลิกเอง

อาจจะนานหน่อย

ความอดทนของเค้ามีน้อยใช้ได้เลย

 

ก้อมาตรงนี้ เค้าเปลี่ยนไปเยอะ

เมื่อก่อนเค้าจะยอมตลอด เมื่อก่อนเลยชอบเลย

ชอบคนเอาใจ ตามใจไง

ตอนนี้เค้าไม่ค่อยยอมและ เราเลยต้องเปลี่ยนตัวเอง

ก้อรักเค้าไปแล้ว ทำไงก้อได้ ไม่หวั่นๆ

 

อยากอยู่ข้างๆเค้า อยากดูแลเค้า ทุกๆวัน แค่นี้แหละ

ต้องทำตัวดีๆหน่อย เดี๋ยวโดนเค้าทิ้ง T^T

คนแบบนี้หายาก

 

---------------------------------------------------------

รักที่รักมากเลย

 

เวลา ณ ตอนนี้ ผ่านพ้นมาเปนเวลา 4 ปีแล้ว

การตัดสินใจในครั้งนั้น...ที่คิดว่ายากมากแล้ว

มาถึงตอนนี้ เหตุการณ์แบบนั้นกำลังจะเกิด ซ้ำอีกครั้ง...

 

และครั้งนี้ ก้อยากกว่าที่ผ่านมา...ร้อยเท่า

........................................................

 

อาจเพราะทางที่เดิน ไม่ใช่ทางของเราตั้งแต่แรกแล้ว

วันนี้จึงยังลำบากใจ...

 

เวลา 4 ปี ที่เรียนเศรษฐศาสตร์มา

ไม่เคยกลัวว่าจะไม่จบ

เพราะมันคือการเริ่มใหม่ของทุกๆคน

ถึงแม้ว่าจะไม่เก่ง ไม่ฉลาด ก้ออาศัยความขยันมากหน่อย

และแม้ว่าบางอย่างจะไม่ถนัดเลย

เรียนไปร้องไห้ไป ตลอด

แต่ทุกอย่างก้อผ่านมาได้ ดีกว่าใครหลายคน

(แอบดีใจที่เคยได้คะแนนสูงสุดเลย และทำให้เปนที่รู้จัก)

 

วันนี้...ยังคงลังเลเหมือนที่ผ่านมา

เคยต้องเลือกว่าจะเรียนนิเทศซึ่งเปนสิ่งที่ชอบ ในมหาลัยที่มีชื่อเสียงด้านนี้

หรือว่า จะต้องตามใจแม่ ที่อยากให้เรียนเศรษฐศาสตร์ ที่ดูมีช่องทางหากินได้

และวันนั้นก้อเลือกตามทางที่แม่เสนอให้

 

ถึงเวลาที่จะต้องเลือกอีกครั้ง

ว่าจะทำงานอะไร?

 

สิ่งที่ชอบ สิ่งที่รักยังคงเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

 

ยังไม่รู้เลยว่าจะเลือกอะไร ถึงจะดี

 

บางคนบอกให้เลือกสิ่งที่เราชอบเพราะเราจะทำได้ดีกว่า

จริงเหรอ?

 

ไม่จริงหรอก

 

เพราะว่ามันเริ่มจากศูนย์ไง

จากไม่รู้อะไรเลย ทำๆไป เรียนๆไป เดี๋ยวก้อชอบเอง เดี๋ยวก้อทำได้ดีเอง

 

........................................................

คงเพราะว่าชั้นไม่เคยมีจุดหมายในชีวิตมั้ง...

ให้ทำอะไรก้อทำ ให้เรียนอะไรก้อเรียน

........................................................

 

แม่ อยากให้ชั้นทำงานที่ธนาคาร ทำงานด้านการเงิน

อยากให้ชั้นได้ทำงานดีๆ มีความมั่นคง

แม่คิดว่าชั้นเก่ง เก่งกว่าคนอื่นๆ

แต่มันไม่ใช่ ชั้นทำได้ดี ถ้าชั้นอยากทำ

เรื่องเรียน ชั้นก้อใช้ความพยายามในการเรียนอย่างมาก

กว่าชั้นจะทำได้เท่านี้ เพราะชั้นไม่ค่อยถนัด

ชั้นต้องขยันกว่าคนอื่นหลายเท่า

เพราะชั้นเข้าใจเรื่องคำนวณได้ยาก และไม่เคยชอบเลย

ถึงแม้ว่าบางทีชั้นก้ออยากที่จะเรียนรู้มัน

อยากรู้ว่าทำไมคนอื่นทำได้และชั้นทำไม่ได้

พยายามหลายที พอเข้าใจมัน

สักพักชั้นก้อ งง อีก

แต่ยอมรับว่า ชั้นชอบเรื่องเศรษฐกิจระดับประเทศมาก มันสนุกดี

 

แม่ไม่ยอมให้ชั้นทำงานด้านโฆษณา

งานที่ใช้หัว งานที่ใช้คอม งานที่สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ

ชั้นอยากให้ทุกคนได้เหนผลงานของชั้น

อยากทำให้มันเหนือกว่าทุกคน

เพราะความคิดมันไม่เคยมีที่สิ้นสุด

ไอเดียใหม่ๆเกิดขึ้นทุกวัน และชั้นก้อมีไอเดียเหมือนกัน

ชั้นอยากทำงานที่นำสนอความคิดของชั้นได้ 100%

อยากทำอไรตามใจบ้าง..

........................................................

 

ชั้นต้องแยกแยะอย่างนั้นหรือ?

ว่าความฝันกับความจริงมันคนละเรื่องกัน

 

ชั้นเปนนักออกแบบ นักสร้างผลงานที่แตกต่าง ได้แค่ในอินเตอร์เน็ต

 

ส่วนในความจริง ชั้นต้องทำงานที่มันมั่นคง เลี้ยงชีวิตได้ในระยะยาว

........................................................

 

สุดท้าย...ชั้นยังคงต้องเดินตามทาง (ของแม่) เช่นเคย

.

.

.

.

ทางแยกนี้ มีแค่ความฝันกับความจริง เท่านั้น

ฉันยังไม่รู้จริงๆ ไม่รู้จริงๆ
ว่าจะพูดยังไง ให้เธอได้รู้ซักที
และให้เธอหยุดสงสัย
ว่าที่เธอพูดถึงเรื่องของฉันกับเขา
แต่เรื่องของเรากับไม่เคยเข้าใจ
ว่าตัวฉันเอง คิดกับเธอย่างไร

ในทุกๆวันของฉันมีแค่เธอ จะตื่นจะนอน นั่งหรือยืน
ก็คิดถึงเธอ อย่าพยายามจะคิดว่าฉันนั้นไม่ได้รักเธอ
เพราะมันไม่มีวันอยู่แล้ว

ไม่มีอะไรจริงๆ ไม่มีจริงๆ ไม่ว่าใครๆ
ฉันไม่สนใจใครเลย ได้โปรดหยุดความสงสัย
ว่าที่เธอพูดถึงเรื่องของฉันกับเขา
แต่เรื่องของเรากับไม่เคยเข้าใจ
ว่าตัวฉันเอง คิดกับเธออย่างไร

ในทุกๆวันของฉันมีแค่เธอ จะตื่นจะนอน นั่งหรือยืน
ก็คิดถึงเธอ อย่าพยายามจะคิดว่าฉันนั้นไม่ได้รักเธอ
เพราะมันไม่มีวันอยู่แล้ว

ไม่มีวันอยู่แล้ว ไม่มีทางอยู่แล้ว
เพราะฉันรักเธออยู่แล้ว

i love u

ไม่อยากจะพูดถึงหรอกนะ การเมือง

ทำใจและว่าให้มันได้จัดไปเหอะ อยากเปนนายกจนตัวสั่น

 

แต่...ผลไม่เปนอย่างที่คิด หุหุ

ได้คะแนนแค่อันดับสองเอง แกแพ้แล้ว!

ไม่ยอมรับอีกว่าตัวเองแพ้ ยังจะมาพร้อมจัดตั้งรัฐบาล

โวว อย่างนี้ก้อมีด้วย

 

ไปบอกนักข่าวว่า พรรคนู้นได้คะแนนไม่ถึงครึ่ง

แสดงว่าประชาชนไม่อยากให้ พรรคนู้น จัดรัฐบาล

คนเรา พูดได้เนอะ ไม่ดูตัวเอง

 

เมื่อไหร่มันจะยอมรับความจิงได้ซะที

 

เดี๋ยวพอ พปช ขึ้นจัดตั้งรัฐบาล ก้อเกิดความไม่สงบขึ้นอีก

รู้ม้ะว่ามาจากใคร??? ไม่น่าถามเลย

ตั้งแต่เลือกตั้งและ มีระเบิดมาวางหน้าที่ทำการพรรคเฉยเลย

มีระเบิดเก็บไว้เยอะสินะ

 

พอตัวเองได้ขึ้นจัดรัฐบาล บ้านเมืองก้อสงบ

เพราะว่าพวกแกเองแหละที่เปนคนทำ ชั่วๆ

สกปรก ที่สุด เหมือนประชาชนของพวกแก

ไม่ใช่คนไทยหรอก มันพูดไทยกันไม่ได้ อ่านไทยไม่ออก

ความจิงไล่มันไปนอกประเทศให้หมดเลย จะดี

บ้านเมืองจะสูงขึ้น

เกลียดมันว่ะ ไอ่คนไม่รู้คุณแผ่นดิน

 

 

บอกได้เลยว่าไม่มากไป

หากชั้นจะบอกว่า เทอคือลมหายใจ...

 

เทอทำให้ชั้นอยู่ต่อไปได้

แม้ว่าชั้นจะไม่เหลือความหวัง

 

เทอทำให้ชั้นมีแรงที่จะเดินต่อไป

แม้ว่าหนทางนั้นมืดแค่ไหน หรือว่าขาจะอ่อนแรงมากมาย

 

แต่ส่วนลึกที่อบอุ่น

คือหัวใจของชั้นที่มีเพียงเทอ

 

เทอคือลมหายใจ... เทอคือทุกอย่าง

 

 

 

- รักคุนเสมอ -

 

 

แม้ทะเลจะท่วมโลกนี้ จนจมหาย  แม้พื้นดินทลาย จนมองไม่เห็นใคร

ฉันนั้นขอ ให้สัญญา ต่อหน้าท้องฟ้าที่แสนกว้างใหญ่
จะร่วมทุกข์และสุข ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร

ก็จะมีแต่เรา จับมือแล้วเดินไปด้วยกัน จะมีเธอ เคียงคู่กับฉัน
แม้ทางนั้น จะไกล สักเท่าไหร่ จะมีแต่เรา คอยควงแขน ไม่ว่าวันไหน
ไม่ว่า ชีวิตขึ้นลงอย่างไร ฉันสัญญา ว่าจะอยู่ข้างๆ เธอ

ยิ้ม ระทม สุขทุกข์ ชื่นบาน สักเพียงไหน ท้อ ดีใจ เหนื่อยล้า แข็งแรง สักเท่าไร

ฉันนั้นขอ ให้สัญญา ต่อหน้าท้องฟ้าที่แสนกว้างใหญ่
จะร่วมทุกข์และสุข ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร

ก็จะมีแต่เรา จับมือแล้วเดินไปด้วยกัน จะมีเธอ เคียงคู่กับฉัน
แม้ทางนั้น จะไกล สักเท่าไหร่ จะมีแต่เรา คอยควงแขน ไม่ว่าวันไหน
ไม่ว่า ชีวิตขึ้นลงอย่างไร ฉันสัญญา ว่าจะอยู่ข้างๆ เธอ

ฉันนั้นขอ ให้สัญญา ต่อหน้าท้องฟ้าที่แสนกว้างใหญ่
จะร่วมทุกข์และสุข ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร

ก็จะมีแต่เรา จับมือแล้วเดินไปด้วยกัน จะมีเธอ เคียงคู่กับฉัน
แม้ทางนั้น จะไกล สักเท่าไหร่

จะมีแต่เรา คอยควงแขน ไม่ว่าวันไหน ไม่ว่า ชีวิตขึ้นลงอย่างไร

ฉันสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆเธอ

ข้างๆเธอ... ข้างๆเธอ...ฉัน.. ขอให้สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆเธอ
ข้างๆเธอ... ข้างๆเธอ...ฉัน.. ขอให้สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆเธอ